Delilige Övgü

Akilli olmak, cogu zaman yalnizca cogunlugun deliligine uyum saglamaktir.
Rönesans düsüncesinin en parlak ve en kiskirtici kalemlerinden Erasmus, Delilige Övgüde ironiyi bir ustalik araci haline getirir. Ilk kez 1509da yazilan bu eser, görünürde Deliligin kendi agzindan yapilan bir savunma gibi ilerler fakat satir aralarinda toplumun, dinin, siyasetin ve akademinin ikiyüzlülügünü ustaca hicveder. Erasmus, insan davranislarindaki celiskileri, bilgelik ve cilginlik arasindaki ince cizgiyi, mizah ile keskin bir elestirinin birlestigi bir dille ortaya koyar. Kendine hayranlik duyan krallardan kendini kutsal sanan din adamlarina, bilgeligi iddia eden filozoflardan hayati sadece kuraldan ibaret görenlere kadar kimse bu ironiden kacamaz. Delilige Övgü, yalnizca bir hiciv degil, insanin kendi kusurlarina gülmeyi ögrenmesi icin bir davettir. Cünkü bazen gercegi söylemenin tek yolu, onu bir saka gibi sunmaktir.